نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری علوم اقتصادی دانشگاه فردوسی مشهد
2 استادیار گروه اقتصاد دانشگاه فردوسی مشهد
3 استاد دانشگاه علوم اداری و اقتصادی دانشگاه فردوسی مشهد
4 استاد دانشکده علوم اداری و اقتصاد دانشگاه فردوسی مشهد
چکیده
در این مطالعه واکنش رفتاری بهرهبردار به ساختار و مؤلفههای رژیم مالی قرارداد نفتی ایران (IPC) و قرارداد مشارکت در تولید (PSC) با استفاده از رویکرد بهینهسازی پویا (روش برنامهریزی پویا) بررسی و مقایسه شده است. هدف اصلی از انجام این پژوهش، محاسبه کمی میزان اختلال ناشی از قراردادهای نفتی است که منجر به تغییر در تصمیم سرمایهگذار نسبت به حالت خنثی (نبود محدودیتهای قراردادی اعم از کسر سهم دولت از رانت منابع، مالیات، زمانبندی استخراج، سقف بازپرداخت هزینه و ...) میگردد. مهمترین نوآوری این مقاله به کارگیری مدل برنامهریزی پویای تصادفی برای یک میدان واقعی
به منظور رسیدن به نتایج کمی و استفاده از زیان نهفته یا ارزش از دست رفته (DWL) به عنوان معیاری مشخص و جامع جهت اندازهگیری میزان اختلال ناشی از قرارداد نسبت به بهترین حالت ممکن (مسیر خنثی) میباشد. به این منظور از اطلاعات مربوط به طرح توسعه میدان آزادگان جنوبی استفاده شده است. نتایج به دست آمده، بیانگر آن است که هر دو رژیم مالی نسبت به حالت خنثی با آثار اختلالی همراه بوده و زیان نهفته یا ارزش از دست رفته (DWL) در قرارداد IPCنسبت به قرارداد مشارکت در تولید در تمام سناریوهای 15 گانه مورد بررسی به جز یک مورد، بیشتر است. به عنوان مثال در سناریو مرجع و قیمتهای مرجع زیان نهفته قراردادهای IPCو مشارکت در تولید به ترتیب 22/22% و 14/22% خواهد بود.
کلیدواژهها
)