مقایسه ابعاد مالی قراردادهای جدید نفتی ایران (IPC) و بیع متقابل: مطالعه موردی فازهای 4 و 5 میدان گازی پارس جنوبی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری اقتصاد نفت و گاز، دانشکده اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبائی

2 استادیار دانشگاه امام صادق (ع)

3 استادیار گروه اقتصاد انرژی، دانشکده اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبائی

چکیده

قرارداد جدید نفتی ایران نسل جدیدی از قرارداد خدمت است که تلاش شده تا مهمترین ایرادات موجود در مدل بیع­متقابل را برطرف سازد. در این مدل قراردادی مولفه­هائی برای ایجاد جذابیت بیشتر نسبت به مدل بیع­متقابل گنجانده شده تا انگیزه پیمانکاران افزوده شود. در این پژوهش تفاوت­های دو مدل قراردادی یادشده از منظر توزیع منافع ناشی از استخراج گاز در فازهای 4 و 5 میدان گازی پارس جنوبی مورد بررسی قرار می­گیرد.این پژوهش از طریق شبیه­سازی مالی دو مدل قراردادی و مقایسه خروجی­های آن انجام می­شود. نتایج نشان می­دهد عایدی دولت در مدل بیع­متقابل در طول دوره برداشت از فازهای4 و 5 پارس جنوبی در مقادیر جاری و تنزیل شده به ترتیب حدود 29% و 11% بیش از مدل جدید قراردادی است. اما اگر در مدل بیع­متقابل، همزمان با تسویه کامل پیمانکار، افت تولید سالانه بیش از 3% از میدان آغاز گردد، آنگاه انتخاب مدل جدید قراردادی از منظر ایجاد منافع مالی برای دولت نسبت به بیع­متقابل ارجحیت پیدا می­کند.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The Fiscal Regime Comparison of IRAN`s New Petroleum Contract (IPC) with Buy-Back Model: The Case study of Phases 4 & 5 of the South Pars Gas Field

نویسندگان [English]

  • Hadi Dibavand 1
  • Ali Taherifard 2
  • Ali Faridzad 3
  • Atefeh Taklif 3
1 PhD Student of Oil & Gas International Contracts Management, Allameh Tabataba'i University
2 Faculty of Islamic Studies and Economics, Imam Sadiq University
3 Assistant Professor of Energy Economics, Faculty of Economics, Allameh Tabataba’i University